Środowisko i jego funkcje

Doceniając znaczenie doświadczenia jako czynnika socjalizacji należy stwierdzić, iż źródłem takiego doświadczenia są nie tylko interakcje między osobą wychowywaną, a osobą czy osobami wychowującymi. Działalność wychowawcza, bezpośrednio kształtująca osobowość, nie jest to jedyna odmiana działalności, która tę osobowość kształtuje. Zmiany w osobowości są także wywołane działalnością, która ją kształtuje pośrednio, a mianowicie poprzez kształtowanie otoczenia, w którym żyje człowiek i które wyznacza zakres jego możliwości rozwojowych. Otoczeniem człowieka będziemy nazywać te zdarzenia i obiekty, które współwystępują z nim i jego aktywnością. Natomiast środowiskiem człowieka będziemy nazywać wyłącznie te elementy otoczenia, które wywołując reakcje w organizmie i psychice człowieka przyczyniają się do względnie trwałych zmian jego osobowości. Są to kształtujące osobowość elementy rzeczywistości zarówno przyrodniczej, jak społecznej i kulturowej. Chodzi więc o oddziaływanie nie tylko celowo socjalizujące, lecz także o oddziaływanie, które socjalizuje niezależnie od celu oddziaływań. Stosujemy tu pojęcie środowiska według poglądu J. Szczepańskiego, który stwierdza, co następuje: „Mówiąc o środowisku, mamy na myśli tylko te elementy świata zewnętrznego (realne czy idealne), które są odniesione do zachowań człowieka. Chcę przez to podkreślić, że w opisie środowiska opis przedmiotów zewnętrznych, bez opisu organizacji wewnętrznej osobnika, jest uproszczeniem odbierającym sens badaniom środowiska, sprowadzając je do badań określonego fragmentu rzeczywistości”.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *